Μια ακόμη αρνητική κατάταξη στην Ευρωπαϊκή αγορά των Οδικών Μεταφορών κατέχει η χώρα μας. Αυτή αφορά στα κενά (άφορτα) χιλιόμετρα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025, το 35% των δρομολογίων των ελληνικών φορτηγών ήταν κενά φορτίου.
Μετά την Κύπρο, τα ελληνικά φορτηγά (όπως κι εκείνα της Ιρλανδίας), σημείωσαν τη χειρότερη αυτή επίδοση και για να γίνει αντιληπτό, αναφέρουμε ότι τα φορτηγά π.χ. της Δανίας είχαν ποσοστό άφορτων χιλιομέτρων 8%, της Ισπανίας, όπως και της Γερμανίας 24%, ενώ ο μέσος όρος άφορτων χιλιομέτρων για τα φορτηγά 24 ευρωπαϊκών χωρών ήταν στο 22%.
Οι αριθμοί δείχνουν τον δρόμο
Περνάμε τώρα στα επίσημα στοιχεία από το ελληνικό ΓΕΜΗ, όπως τα έχει επεξεργαστεί το ΕΒΕΠ. Αυτά δείχνουν ότι μόνο στη Δυτική Αττική, δραστηριοποιούνται σήμερα 822 μεταφορικές εταιρείες. Μιλάμε για έναν δραματικό κατακερματισμό του μεταφορικού έργου με επίσης δραματικές συνέπειες για τη βιωσιμότητα αυτών των μεταφορικών εταιρειών.
Οι περισσότερες εκ των οποίων αποτελούν οικογενειακές επιχειρήσεις σε φθίνουσα πορεία λόγω των γνωστών αδυναμιών που επανειλημμένα έχουν αναφερθεί από τη στήλη αυτή. Εκατοντάδες φορτηγά αναχωρούν άφορτα προκειμένου να πάρουν ένα πλήρες φορτίο επιστροφής, ενώ άλλα φεύγουν για καθ’ οδόν γκρουπάζ, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει πλήρη φορτία.
Σε κάθε περίπτωση, αν μετακυλίσουν το κόστος της κενής επιστροφής στον πρώτο πελάτη, βγαίνουν εκτός αγοράς, ενώ αν γυρίσουν χωρίς φορτίο καταγράφουν ζημιά.
Η μόνη οδός για επιβίωση αυτών των μεταφορικών, είναι η συνένωσή τους. Το ίδιο επίσης ισχύει και για τις 15-20 γνωστές και μεγάλες (για τα ελληνικά δεδομένα) μεταφορικές, έστω και αν συνιστούν το αποτέλεσμα σκληρού και επίπονου αγώνα των ιδιοκτητών τους. Με όλο το θάρρος, ας μου επιτραπεί να σημειώσω, πως ακόμη και το σύνολο των αυτοκινήτων που και οι 20 μαζί διαθέτουν, υστερεί σε σχέση με τους στόλους των ξένων μεταφορικών, των γνωστών βουλγάρικων, αυστριακών, γερμανικών, οι οποίες μάλιστα λειτουργούν γραφεία στη χώρα μας, επανδρωμένα με στελέχη που κατέχουν πολύ καλά την αγορά και ικανά να εξασφαλίζουν φορτία επιστροφής και όχι μόνο…
Συμπέρασμα: Η συνένωση των ελληνικών μεταφορικών αποτελεί μονόδρομο για την επιβίωση των μικρότερων και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των μεγαλύτερων. Κάποιοι όμως, πρέπει να κάνουν το πρώτο βήμα.
